توما

تمام پرتره هایم را از قاب بیرون می کشم و پاره می کنم

اما صورتم پاره نمی شود

پلک هایم پاره نمی شوند

دست هایم پاره نمی شوند

روی زمین می افتم

در تنم مچاله می شوم

و دلم می خواهد دیوارها را بجوم

باید بایستم

باید سر وقت قرص های بی مصرف بروم

یک..دو..سه..چهار.

این ها برای یک مرگ حتمی کافی نیستند

دوباره روی زمین می افتم

دوباره مچاله می شوم و این بار نشسته و در آشپزخانه

دلم می خواهد تمام ظرف ها را بشکنم

دست هایم می لرزد

مثل عارفی که آونگ وار در نوسان قبض و بسط گرفتار شده باشد

می خندم ...می گریم ... می خندم ... می گریم...

اما بسط من از قبض است

و قبض من از قبضه ی روحم با آن دست های آشنا

دوباره تخدیر می شوم

چیزی مثل حس نشئگی در تمام تنم می چرخد

و هنگامی که فکر می کنم زمین از چرخش ایستاده

صدای چرخ دنده هایش لک و لک کنان

خون را در رگ هایم پمپ می کند

می چرخد می چرخد می چرخد

و من به خواب می روم

چون لاشه ای که کرکس نری آن را

از آشیانه اش بیرون انداخته باشد!

شمع ها را خاموش می کنم

با آرزویی که هر سال تکرار می شود

مثل دختر بچه ای که گردنبند مروایدی اش را در باغچه می کارد 

و در انتظار درختی است که خوشه های مروارید می دهد

همه می خندند

و من دوباره زنی می شوم

که در اولین روزهای بلوغش رسوب کرده است

زنی که پشت به کتابخانه ی یأس آلودش می نشیند

و با فرمول ساده ی یکی از رو یکی از زیر

رؤیاهای شکافتنی می بافد

مهمان ها بی دلیل می خندند

 مادرم حس مبهمی دارد

و من به شمع های نیم سوخته ای نگاه می کنم

که رسالت ابلهانه شان را انجام داده اند

مادرم شاید...

تنهایی ام را زیر پستان می گیرم

و تجربه ی مادر شدنم را

مثل گناهی شرم آور که از نیاکانم سر زده باشد

از یاد می برم

بوی خون تازه ،

 حس مبهم چکیدن قطره هایش ،

و شهوت دردناک بیرون جهیدن یکباره ی لخته های سیاه رنگ ؛

عادتی که هیچ وقت عادت نمی شود.

مرد و مُسکن ؛

تنها چیز هایی هستند که می خواهم

مسکن را می خورم

و با پنجه ها ی مشت کرده

در تنهایی ام فرو می روم

این خراش ها که بر پوستم می بینی

از قاب عکسی که شکستم نیست

از ظرف هایی که شکستم نیست

این ها خراش هایی هستند

برای حس شهوتناک درد؛

دردی که مرهم درد دیگری می شود؛

دردی برای هیچ.

من در میان شیشه و خون

در حال طراحی یک مرگ موجه،

گریه می کنم، می خندم و گاه با صدای بلند حرف می زنم

اما تو از راه می رسی با شیر و تخم مرغ

و یک نان گرم و تازه در دست دیگرت

مانند دلقکی

که در صحنه ی جنایت

شکلک درآورد

آنقدر مضحک است که باورم می شود هیچ اتفاقی نیفتاده

و تو دیروز ، ریش و ادکلن زده

به خانه ی آن زن جوان نرفته ای

و من در خواب دیده ام که تو در فکر یک شروع دوباره ای

صبحانه حاضر است

و چه صبح دل انگیزی!

مردی که به من تجاوز کرد غریبه نبود

تو هم غریبه نیستی که تک تک عصب های مرا بدون بی حسی می کشی

پرده ها را می کشم

کلید را دو بار در قفل در می چرخانم

توی اتاق ها راه میروم     روی تخت مچاله می شوم       زیر سقف می ترسم      

 آینه ها همه جا هستند ؛

دلیل کافی برای مرگ دارم / داشتم

دیگرهمه چیز تمام شده

چه چیز ؟     - هیچ چیز

روی برگه ای می نویسم : کسی که مرا کشت غریبه نبود

در خواب دیدم مردی

پدرم را زمین زد

من جیغ کشیدم

او خندید

پدرم ماشین نداشت

پدرم قدرت نداشت

پدرم هیچ نگفت

حتی فحش نداد

پاهایم  لرزید

...

روزهای جمعه ،

بیشتر می فهمم

که تا چقـــــــــــــــــــــدر

تنهایم !

چمدان بسته ،

پشت در ،

همیشه من را به یاد مادرم می اندازد

خواب های کودکی ام

- بی آنکه بدانم -

تعبیر می شدند :

کسی مادرم را می دزدید !

***

تو مادرم نیستی

چمدان هم نداری

اما هنوز از تعبیر خواب هایم می ترسم ...

زنی که در خون خود نشسته ، منم ؛

زنی که درد دارد

اما مرد ندارد !

ضامن زبانت را کشیدی ؛

و من تکه تکه شدم ...

کاش آن لحظه ی اعتماد که می خندیدی

زبانت پیدا بود !

مردی که در خواب دیدم

باز هم تو بودی؛

در خانه ای بزرگ و تو  در تو

اما اینبار،

سبیل داشتی و اقتدار

چقدر شبیه پدرم بودی

دستمالی دور سرت پیچیدی

تا شاید کسی شوی که نمی شناسم

همه چیز در خوابم وارونه بود

حتی دختری که من را بوسید

و حتی تو،

که من را به اتاق خوابت بردی

و در را به روی او بستی

...

تمام روز خیره می مانم

در انزوای خودم مچاله می شوم

و دنباله ی نگاهم از اشیاء عبور می کند

کنار پنجره این یأس کشنده تر است

 چرا نباید خواب پرتگاه می دیدم!؟

و خواب خنده ی پیروزمندانه ی دخترکی نابالغ

و خواب آن زن دیوانه با گیس های بلند

تمام روز به دنبال یک نشانه می گردم

لباس خواب چروک خورده ام را

درون آینه می بینم

صدای خنده

صدای جیغ های تشنج آور آن زن

...

تو از کناره ی پرتگاه باز می گشتی

و خرده رؤیاهایم در تنم فرو می رفت

یک روز،

که اصلاً دور نیست

با تمام ماتیک های اکلیلی ام،

از بازی تو بیرون می روم ؛

ملکه

در صفحه ی شطرنج

مهره ی زائدی است!

این روزها

روی دست خودم مانده ام

...

تو تکه تکه می شوی

و من

زیر آن تکه ای که هیچ کس نمی بیند

پنهان می شوم

با رویای لباس سفید و

آیینه ای که زنجیر می شود.

اسم من در فهرست کارهای روزانه ی تو...

حس خوبی نیست!

کسی تکه های تو را از من می گیرد

در خواب دیده ام کسی

گوشت تن من را به دندان می گیرد

و تو  هنوز مجسمه سازی مرددی

که خیال نداری

از تجسم جسم من پرده برداری

...

زنی که تکرار می شود در زیادی بودن

زنی که استحاله می شود مدام در نبودن

زنی که آینه می شود و یأس می بیند

به باغ می رود تا تمشک...

قاعده می شود و  خون می چیند

بلوغ او مثل بلوغ یک گیاه روشن نیست

بلوغ او مثل بلوغ یک پرنده آسان نیست

زنی که کودکیش را ز خاطرش برده

زنی که حنجره اش را درون خود مرده

صدا، صدا، صدا...

صدای مرده ی پوسیده

صدای خواهش یک زن

...

زنی که پستان هایش

در انزوای لباسی کدر

برای دیدن رویای یک وزش خوابند

-چو مرده ای که دلش آفتاب می خواهد-

کجاست دست تنفس که بازشان یابد؟

هراس ، هستی من را

به سمت یأس رخوت زا

به سوی هیچ کدر

پرتاب می کند

و من در این مسیر جهش دار دایره وار

سراپا نبضم

جهنده ، مضطرب ، کبود از تکرار ضربه های زننده

و شهوتی مبهم ، شبیه میل به مرگ

همان قدر شبیه میل به جاودانه شدن

درون توده ی مویرگ های منقلبم

سوت می کشد

بلند می خندد

کشیده ، ممتد ، دلهره آور

هراس ِهستی من را ...

تنهایی ام را می لیسم

و با خود فکر می کنم

چه می شد اگر ،

روزهایی بود برای نبودن !

...

بوي ترنج

به گوش ميرسد

و پرده اي كه باد

صداي گريه ي كودك

تو در كنار مني

نيستي

اما بوي ترنج

مي شنوي؟

دقيقه هاي دِق دِق دِق دِق كرده

زن غريبه ي قاتل

تو نيستي دقيقا

هنوز بوي ترنج

 ...